Voor Humberto Tan zijn natuurfilms meer dan prachtige beelden van dieren en landschappen. Documentaires helpen hem de wereld beter te begrijpen en laten hem kennismaken met nieuwe verhalen en inzichten. Een film hoeft daarbij niet lang te duren om te kunnen verwonderen of raken. De documentaire Blackfish maakte bijvoorbeeld grote indruk op hem: een aangrijpend verhaal dat volgens Humberto bovendien een enorme impact had op de discussie over orka’s in gevangenschap.

Als jurylid kijkt hij vooral naar de manier waarop filmmakers hun verhaal vertellen. Kunnen ze hem meenemen? Is de film mooi gemaakt, goed verteld en verrassend in zijn invalshoek? Het liefst vergeet hij tijdens het kijken even dat hij jurylid is en laat hij zich volledig meeslepen door het verhaal.

Na zijn bezoek aan WFFR vorig jaar kijkt Humberto vooral uit naar het ontmoeten van filmmakers én naar natuurfilms op het grote doek.

Natascha Hokke is al van jongs af aan gek op natuurfilms en -documentaires. Ze nemen haar mee naar de mooiste plekken ter wereld, geven nieuwe inzichten en vertellen verhalen die haar telkens opnieuw inspireren om zich in te zetten voor de natuur in Nederland. De veerkracht van de natuur geeft haar daarbij hoop en motivatie om haar te blijven beschermen.

Films als JANE en Virunga maakten diepe indruk op haar, onder meer door de moed en vastberadenheid van vrouwen als Jane Goodall en Dian Fossey. Ook Whispers in the Woods is een favoriet: de film bracht haar terug naar een magische ontmoeting met wilde Iberische lynxen.

Als jurylid let Natascha vooral op de kracht van het verhaal. Raakt een film haar, blijft hij in haar hoofd hangen en weet hij haar opnieuw met de natuur te verbinden? Dan heeft een film volgens haar iets bijzonders. En waar ze naar uitkijkt tijdens het festival? “Het WFFR zorgt keer op keer voor verbinding: tussen makers & kijkers, en natuurlijk tussen de natuur & mensen!”

Wat Evert van den Bos zo aanspreekt in natuurfilms en documentaires, is de mogelijkheid om even binnen te stappen in een wereld waar je zelf weinig tot niets van afweet. Goede natuurfilms nemen je mee naar onbekende plekken, laten je kennismaken met bijzondere dieren en verhalen en bieden daarmee steeds een nieuw perspectief op de wereld om ons heen.

Een film die hem bijzonder is bijgebleven, is People of the Forest van Jane Goodall en Hugo van Lawick, die hij de ‘moeder van alle natuurdocumentaires’ noemt. Als producer en regisseur kijkt Evert tijdens het jureren dan ook met een scherp oog naar het vakmanschap achter de film. Originaliteit, structuur, cameravoering, script en toegankelijkheid spelen voor hem een belangrijke rol. Hoe sterk komen al die elementen samen in één verhaal?

Tijdens WFFR 2026 kijkt Evert vooral uit naar het ontdekken van nieuwe documentaires en natuurlijk naar de ontmoetingen met collega-filmmakers. Want juist het delen van verhalen en ervaringen maakt film voor hem zo bijzonder.

Chris Vemer houdt van natuurfilms en documentaires omdat ze laten zien hoe kwetsbaar en verbonden al het leven is – en hoe onze keuzes daarin doorwerken. Films die een nieuwe blik werpen op gedrag en communicatie in de natuur kunnen haar bijzonder ontroeren. We weten nog maar zo weinig en er valt nog zoveel te ontdekken.

Een film die haar in het bijzonder is bijgebleven, is Silence of the Tides. In deze Nederlandse film over de Wadden is geluid bijna even belangrijk als beeld: van roepende visdiefjes en het geluid van de zee tot de hartslag van een pasgeboren lammetje. Zelfs de stilte heeft een eigen geluid.

Als jurylid let Chris op verrassende onderwerpen, aanpak, ritme en geluid, maar vooral op wat een film bij mensen losmaakt. Zet het je aan het denken of misschien zelfs aan tot een kleine actie? Tijdens WFFR 2026 kijkt ze ernaar uit om al die bijzondere films samen met andere natuurliefhebbers op het grote doek te beleven.

Fotocredits: Tineke de Lange.

Voor Peter van Rodijnen hebben natuurfilms een bijzondere kracht: ze laten je even ontsnappen aan de hectiek van de dag en nemen je mee naar een andere wereld. Tegelijkertijd zijn het plekken die gewoon op onze eigen planeet bestaan – soms ver weg, soms dichterbij dan je denkt, maar vooral plekken waar we zijn vergeten hoe we moeten kijken. Natuurfilms leren ons volgens Peter om anders en beter te kijken naar de prachtige wereld om ons heen.

Als jurylid heeft een filmmaker die durft te vernieuwen bij hem een stapje voor. Authenticiteit vindt hij daarbij essentieel: het maakt een verhaal geloofwaardig en een film uniek. Ook moet de techniek verzorgd zijn en echt af voelen. Juist wanneer al die elementen samenkomen, kunnen films hem raken en inspireren.

En waar hij tijdens WFFR 2026 het meest naar uitkijkt? Natuurfilms beleven zoals ze bedoeld zijn: intens, op het grote witte doek, samen met alle bezoekers en makers van het festival.